أخرجه الطبراني في « الكبير » [ 1 ] » ] . و دلالت اين روايت بر مطلوب به چند وجه است : اول : آنكه از قول صحابه بجواب استفسار جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم ظاهر است كه متبادر از لفظ ( ولى ) ولى أمر است كه اينها لفظ ( ولى ) را در قول حضرت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله : « فمن وليكم » بر ولى امر حمل كرده ، بجواب آن حضرت حصر مولائيت در خدا و رسول كردند ، پس بنابر اين ارادهء ( ولى امر ) از لفظ ( ولى ) كه در احاديث كثيره به حق جناب امير المؤمنين عليه السّلام وارد شده ، واجب باشد ، به عين ما حمل الصحابة لفظ ( الولى ) في قول النبي صلى اللَّه عليه و آله : « فمن وليكم ؟ » على المتصرف في الامور ، و هذا في كمال الوضوح و الظهور ، وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً ، فَما لَهُ مِنْ نُورٍ . دوم : آنكه از اين حديث ظاهر است كه مولائيت جناب امير المؤمنين عليه السّلام به همان معنى است كه براى خدا و رسول ثابت است ، چه أولا آن حضرت اعتراف مردم به اين معنى كه مولاى ايشان خدا و رسولند گرفت ، و باز ارشاد نمود كه هر كه خدا و رسول مولاى او هستند ، پس اين يعنى على عليه السّلام مولاى او هست ، و اين صريح است در آنكه مراد از مولائيت جناب امير المؤمنين عليه السّلام همان معنى است كه براى خدا و رسول ثابت است ، و از حصر صحابه مولائيت را در خدا و رسول ، ظاهر است كه مراد از آن محب و ناصر و محبوب نيست ، كه اين امور منحصر در

--> [ 1 ] توجد رواية جرير في غير واحد من المصادر ، منها مجمع الزوائد للحافظ الهيثمى ج 9 / 106 عن المعجم الكبير للطبرانى ، و البداية و النهاية ج 7 / 349 .